cootjuh.reismee.nl

the final

Els en ik schudden de hand van Henry en Guy en bedanken hen nogmaals voor de veilige fijne reis. Jolijn knuffelt me nog even flink en ik kijk haar nog even goed in de ogen en bedank haar voor alle goede zorgen, de lach en de traan en de mooie verhalen. En na het sealen van de reistas, en het afgooien ervan, gaan Els en ik de douane door. En dan is het wachten tot we mogen.

Het was een lange dag en het liefst duiken we onze mand in. Maar voordat de luiken sluiten moeten we een uur of 2 op een houten stoeltje. Als we groen licht krijgen het vliegtuig in te gaan, wordt er natuurlijk eerst weer wat gemopperd door mijn reisgenote. Dat ze niet snapt dat iedereen al hysterisch in de rij gaat staan, terwijl het boarden nog niet eens echt op gang is gekomen. Het is een feit. Het is wat mensen nou eenmaal doen.

We schuifelen wat mee, laten onze boardingtickets zien, en als we eenmaal buiten richting het enorme vliegtuig lopen, valt het me op dat er NOG een controle is waarbij de handbagage weer open moet en ook gaat de scan weer over het lijf, op zoek naar gevaarlijke zaken. Veiligheid boven alles, maar op dit tijdstip heb ik geen zin meer in extra gedoe.

Eenmaal in mijn vliegtuigstoel installeer ik me met kleedje en nekkussen in de slaapstand. Els zit achter me en ik maak haar al snel duidelijk dat ik ga slapen en mijn oordoppen in heb. Anders blijft ze op mijn schouder tikken en tegen me aan kletsen. Gek genoeg slaap ik de nacht nog aardig door. Niet zonder onderbrekingen, maar al met al word er geslapen en dat is mooi meegenomen want ik kan wel wat rust gebruiken.

Boven Italie kom ik weer een beetje bij en we landen op de geplande tijd in Parijs. Daar is het even zoeken naar waar we heen moeten. Els en ik belanden voor een paspoortcontrole. 4 loketten, en lange rij, 1 poppetje in het loket en een lange rij waar geen beweging in zit. We hebben ruim een uur om ons vliegtuig te halen, maar die tijd tikt lekker door. Els maakt zich niet druk, dat doet ze nooit (zegt ze). Fransen laten tenslotte niet met zich sollen door al die aanslagen, en nemen het zekere voor het onzekere. Als we na een half uur toch iets zijn opgeschoven, vertelt ze me dat ik niet tegen de douanier moet gaan zaniken over het vliegtuig dat bijna vertrekken gaat, want dan heb je stront aan de knikker. Dat ik haar zelf even later tegen de douanier hoor mopperen dat ze nog maar 15 minuten heeft voor haar vliegtuig vertrekt, verbaast me niets.

Een kwartier dus, en nog een behoorlijke afstand tot onze gate. Ik neem Els haar tas over, die toch wat zwaar is. Zo loopt ze makkelijker, want dat ze klein is en korte beentjes heeft en niet zo snel is, daar was geen ontkomen aan de laatste 2 weken. En dus help ik haar, loop in gestaag tempo richting de gate, maar houd haar wel in de gaten of het goed gaat. Vijf minuten voor vertrek komen we er aan. Daar krijg ik een soort van de volle laag : Er kan niet eens gewinkeld worden, en daar had ze zo naar uitgekeken. Hoe ik het in mijn hoofd haal zo te rennen (het vliegtuig blijkt ineens vertraging te hebben, terwijl op de borden stond dat er al geboard werd). Ze is nu uitgeput en dat is mijn schuld. Daarbij wordt ze onrustig als ik wat heen en weer loop om informatie in te winnen, waarbij ze maar achter me aan blijf sjokken. Toen ze afsloot of ik ook zo onverstandig met Snor omging, was mijn geduld op. Ik heb haar tas teruggegeven, gezegd dat ik haar alleen ging laten omdat ik klaar was met haar negatief gemopper, ben van haar weggelopen en op een stoel gaan zitten. Ik heb echt wel respect voor haar dat ze nog zo actief op pad gaat, maar allemachtig wat is die vrouw vermoeiend. 

In het vliegtuig zelf zat ze wat verder van mij weg, en dat was beter voor iedereen. Ik had besloten dat het genoeg was, ben gaan lezen, muziek gaan luisteren, uit het raam gaan kijken en na ruim 1,5 uur vertraging zijn we uiteindelijk veilig geland in Nederland. 

Nog even een dankwoord ook ... voor de mensen die me gevolgd hebben. En ook voor degene die de moeite hebben genomen een bericht achter te laten. Het heeft me ZO goed gedaan. JA, ik ben blij. Blij dat Els mijn rode draad in mijn verhaal was ? Mwa …. Vooral blij dat ik weer heelhuids geland ben. Blij om in het land terug te zijn waar alles zo goed geregeld is. Blij met de kans op deze prachtige ervaring. Blij met al wat ik gezien heb. Blij. En weer thuis.

de laatste lootjes

De laatste nacht van de reis is en feit. En al slaap je dan in een klein paradijsje, in een klein hutje voor jezelf, je moet wel een beetje kunnen slapen. Helaas had ik toch wat last van mijn vinger en de buikkramp was ook niet fijn. Een kort nachtje dus, ondanks dat er tot 7 uur uitgeslapen kon worden. Het zonnetje en de vogels waren al op, het ontbijt was buiten met uitzicht op de prachtige tuin en de omliggende rimboe. Een heerlijke plek dus, maar het Hollandse leven roept me.

De koffers staan klaar, alles is ingepakt en we vertrekken naar de tussenstop bij de bioloog. Een ritje van zo'n 2 uur waarbij ik me met mijn nekkussen en mijn muziek tegen het raam nestel om nog wat rust te pakken. Het lukt maar half, maar elke wegtrekker is mooi meegenomen.

Bij de bioloog duiken we wat sneu uitziende armoedige hokken in waar allerlei kameleons vertoeven in verschillende maten, vormen, kleuren, en soorten. WAT een geweldige beesten zijn het, zelfs al leven deze in gevangenschap. De andere beesten, als gekko's, een piepklein kikkertje, een miljoenpoot en slangen vind ik ook leuk, maar de kameleons hebben mijn hart gestolen. Voor we doorgaan voor het ECHT allerlaatste stukje naar de hoofdstad, bedanken we Guy en Henry voor de goede zorgen, de veilige ritten en het zijn van steun en toeverlaat. Ze krijgen een mooie tip van ons en het restant van de verjaardagscake. Daarna, nog 1x enkel uitademend dat niet om aan te zien smerige toilet in, en dan gaan we op pad.

Nog een uur of 3 bussen. Ook nu is er weer ongekend veel vrachtverkeer. Blijkbaar is er geen vrachtwagenloze zondag, en dus zitten we in de zwarte dampende uitlaatgassen van deze klimmende camions. Raampjes dicht en smachtend naar frisse lucht. Af en toe gaan de raampjes open, voor een foto. Maar verder komt de frisse lucht eigenlijk nauwelijks, want we eindigen in Tana waar de stank standaard een beetje hangt.

We krijgen nog heel even rust. De belgen en ik wisselen foto's uit, en ontspannen daarna nog even op onze kamers. Even een bericht naar huis, even een doesj, en even een powernap voor het avondmaal genuttigd word. En dan … heeeeeel laat …. afscheid nemen van de Belgen en samen met Els (jippie joech-hee) richting het vliegveld voor de thuisvlucht. Het is een prachtige ervaring geworden, maar nu …. wil ik wel naar huis !

Hoe bijzonder wil jut hebben ?!

Er wordt het maximale uit mijn geboortedag gehaald vandaag want om 5 uur beginnen de vogels al flink te flierefluiten en om 6 uur tettert mijn telefoon dat ik op moet staan. Meteen loop ik naar buiten om te kijken waar we beland zijn, en oh oh wat is het hier prachtig !!! 

Iets na 7 uur zitten we in de bus om stuiterend richting de hoofdweg, en vervolgens naar de ingang van het lemurenpark te rijden waar we hopen de Indri te gaan vinden.Het verkrijgen van een toegangsticket vergt een boel geduld, want, al staan we vooraan in de steeds langer wordende rij, de administratie is nog niet zo eenvoudig. Er moeten stempels verzameld, namen genoteerd, en nog meer stempels moeten verzameld. Een kameleon houd ons en ons fototoestel even bezig, en dan gaan we op pad, natuurlijk weer met gids.Deze gids heeft helaas niet de eigenschap ons alert te houden. Hij heeft een rugtas vol schoolboeken waar hij plaatjes in laat zien, en doet gedurende de hele tour “quizjes”. Welke lemuren heb je gezien ? Wat zie je daar voor zwarts aan de takken hangen ? Wat is dit voor boom ? Hoe oud denk je dat ie is ? Wat is dit voor een steen ? Pfffff, wat dacht je van een grote zware grapjas?! Niet echt een succes, vergeleken bij onze vorige gids, die ook nog foto-les wist te geven en bijzondere insecten vond.

Toch hebben we verschillende lemuren gezien. De indri hebben we in eerste instantie gehoord. Een loeiharde sirene werd al snel een heleboel sirene's ! DAT moesten ze zijn …. En we hebben gelukkig ook mogen spotten, samen met alle andere aanwezigen. 

Het was weer dringen geblazen in het oerwoud, en al is foto's maken niet altijd eenvoudig, kijken is OOK echt een feestje. Wat springen die beesten toch heerlijk licht van boom, naar tak, naar boom. Els had wat problemen met haar camera, en was enorm aan het jammeren dat al haar foto's mislukte, en dat de mensen om haar heen vervelend waren en haar niks gunde, en dat ze wel een ansichtkaart ging kopen. Prima ! De instelling dat als de foto's niet je van het zijn, maar de ervaring een heel bijzondere is, maakt mij gek genoeg ook erg blij.

We hebben een uur of 4 rondgelopen en genoten van de lemuren met en zonder jongen. Veel andere insecten hebben we niet gevonden, behalve die kameleon in het begin en een gekko of 3. Maar het oerwoud zelf was ook echt wel prachtig, met wat water, bruggetjes, en natuurlijk de lianen, bananenbladen, palmen en ander mooi groen. We sloten af met een educatief lemurenhoekje en zijn naar een sjieke tent gereden om van onze lunch te genieten.

Daar hebben we even tijd gehad om te internetten. Fijn ook om heeeeel even naar huis te zwaaien als je jarig bent, want alleen slingers om mijn nek is wel aardig, maar toch niet helemaal af. Er wordt gezwaaid, ik word nog even herinnerd door mijn lief om mijn cadeautje nog te openen (hoe kan ik DAT vergeten zijn deze ochtend !!!), en ook gegeten zoals de bedoeling was. Ge-wel-dig voedsel om de vingers bij af te likken !!

We rijden met dikke buiken naar een lemuren-eiland. Het is een soort opvangeiland waar diertjes zitten die bijvoorbeeld bij mensen thuis zijn gehouden, en niet terug de natuur in kunnen. Op het eiland kunnen ze vrij bewegen, en zijn ze dus ook goed toegankelijk. Maar eerst moeten we met een kanootje 2 meter het water over, en dat duuuuuurt en duuuuuurt weer voor het zover is. Een beetje gedoe met de tickets en de volgorde van poppetjes overzetten. Niemand weet, maar goed. Geduld is een schone zaak, en we komen er wel. En het is een feestje, want ze laten zich goed fotograferen, en zelfs komen ze op je schouder relaxen. Dat is pas een fijn verjaarscadeautje !

Als Henry, onze gids, me roept om te komen omdat ie weer een mooie lemuur heeft gespot, snel ik toe, maar zie een tak niet en lig in 1 tel gestrekt. 2 knietjes open, mijn handpalm geschaaft, en ik kom wat naar terecht op mijn vinger. Henry schrikt zich een ongeluk, voelt zich schuldig, maar IK ben degene die gewoon lomp doet natuurlijk. Mijn vinger doet ECHT wel zeer en die is vermoedelijk wat gekneusd. Het rondje eiland maken we rustigjes af, er wordt gekeken naar de jonkies op moeders rug, en de mooie omgeving. Ikzelf ben even klaar, want mijn foto-afdruk-vinger doet ut ff niet meer nu. Wat beteuterd gaan ik naar de bus. En ook nog de vraag of we ook nog even richting het festival in het dorp kunnen gaan. Veel zin heb ik niet meer, maar goed. Spelbreker wil ik niet zijn, en dus gaan we het dorpje even in.

Een dorpje zoals we het meer hebben gezien. Stoffig, vies, kleine winkeltjes en veel bedrijvigheid, en als bonus een draaiend rad, een soort roulette, het rad van fortuin, je kunt ringwerpen en een fles bier winnen, en op een groot braakliggend terrein staat een tent met een gangmaker, muziek, en veel publiek ervoor. Jolijn heeft een feestmuts voor me gevonden, en Rosalinda en ik swingen als malloten op het terrein en trekken veel bekijks. Die idiote Europeanen ook die een potje hip zitten te doen. Een feestje speciaal voor mij. Dat hadden ze nou niet moeten doen.

Blij dat we toch even gegaan zijn, maar nu was het echt tijd om richting onze thuisstek te gaan voor het weer donker was. Tijd om te doesjen, het mooie presentje van mijn moppie uit te pakken (mooie oorbelletjes) en aan tafel te gaan. En ook DAT was weer een feestje. Mijn reisgenoten hebben echt uitgepakt deze dag, want ik kreeg een mini-feestje. Een feestje compleet met Snor-rietjes (zo issie er toch een beetje bij), kaarsjes met een 4 en een 9, en zelfs cadeautjes hebben ze geregeld. Tel daar de cake met kaarsjes om uit te blazen bij op en je kunt je voorstellen hoe jarig ik me gevoeld heb vandaag ! En dat het restaurant wat vreemde blikken mijn kant op gezonden heeft omdat ik daar zat te stralen met feestmuts en slingers, boeit me helemaal niks ! Ik heb genoten !!

Naar Andasibe

Vandaag staat de langste reisdag op onze agenda. We reizen langs Tana  naar Andasibe. Acht uur vertrekken we door de hooglanden richting de stad. Ik installeer me op mijn stoel bij het raam, en houd de muziek bij de hand. Els zit op de praatstoel. Iets met Jelka van Houten die ze kent en die ze wel eens even gaat vragen of ze Madagascar niet kan steunen als goed doel. Want Lieke van Lexmond doet ook wel iets met negers, maar ja, das alleen om haar zakken te vullen. En als ze eenmaal thuis is gaat ze lekker een weekje onderduiken nagenieten met wat Madagascar-muziek, haar foto's en een bordje rijst. Voor mij teken om vooral de muziek aan te zetten en om me heen te gaan kijken. Wat een nikserig gesprek. 

De hooglanden trekken aan ons voorbij. Ook nu weer veel bedrijvigheid op straat. Grappig detail is dat sommige bouwvallige huisjes een zonnepaneel ter grote van een i-pad op het dak hebben. Doordat we in het droge seizoen rijden, is alles wat bruinig om ons heen. Wat vooral jammer is van dit droge seizoen, is dat er weinig bloemetjes te spotten zijn. Wat we allemaal het meest vervelend vinden is het opwaaiende stof van het verkeer. Mijn neusgaten zijn ondertussen verzadigd met viezigheid, en af en toe moet er even flink geniesd worden. De ramen gaan dicht als we de stofpluimen zien aankomen, maar vaak is dat zelfs niet afdoende. Alsof we Parijs/Dakar rijden.

We halen een boodschap in de buurtsuper, en maken onderweg een stop om het brood en beleg te nuttigen. Verder stoppen we een aantal keer bij de souveniers langs de straat. Voor wortels, komkommers, en ook voor een vriendje voor de Beer. 

Overal waar de busdeuren voor ons openen om uit te stappen, word alle koopwaar direct via de doorgang aangereikt en aangeboden. De verkopers struikelen bijna over elkaar. Zelfs als we ergens binnen iets zitten te drinken, en je kijkt per ongeluk even naar buiten, wordt er gezwaaid met sjaals, shirts en portemonneetjes/ Het wordt op deze manier ook steeds eenvoudiger om het te negeren want oh wat wordt het irritant. 

Jolijn is het gesprek wel eens aangegaan bij een verkoper. Of ze het zelf ook niet bijzonder vinden dat de stemmen een octaaf omhoog gaan als ze ons aanspreken, alsof we peuters zijn. En dat de koopwaar in je handen word geduwd. En dat ook van elk artikel nog even wordt vermeld wat het precies is (kijk, een baobab. Kijk een lemuur. Kijk, een kameleon. Kijk een schilderij) en of ze dat bij het lokale bewoners OOK zo onder de aandacht brengen. De boodschap komt over. Heel even dan, want bij een andere toerist begint het drama weer van voor.

Voorbij Tana nemen we de afslag richting het groene gebied. De weg gaat weer kronkelend tussen de potholes door, dieper het groene bos in. Een razenddrukke route met enorm veel vrachtverkeer en busjes. Veel bochten, veel gehobbel, veel uitwijkmanoeuvres. We hebben de chauffeur al een vet compliment gegeven, want we voelen ons erg veilig bij hem. Een beetje link is het allemaal wel hier, maar hij doet het echt geweldig. Onderweg zingen we wat belachelijke liedjes als : old mac Donalds had a farm”, we snoepen wat pelpinda's, en zien stukje bij beetje de zon al flink zakken. Het laatste stuk rijden we zelfs in het donker. Geen pretje als je zigzaggend de jungle doormoet. Naar het resort is nog 5 kilometer onverhard en om 18 uur komen we dan eindelijk aan.

Het is ondertussen flink koud in de blote benen. We lurken een welkomstdrankje, bestellen ons avondmaal, en krijgen onze huisjes toegewezen. Een leuk houten hutje, wat wel wat muf ruikt. Lekker belangrijk. Ik ben blij er te zijn. Helaas is hier geen internet en ik licht het thuisfront alvast even in. Daarna het terug naar het restaurant, want het maagje knort flink. Onder het eten nemen we de dag van morgen weer door zoals we altijd doen. Els is Els en heeft natuurlijk weer wat te mopperen over de op handen zijnde plannen, en luistert niet naar ons respons. Ik heb er geen energie meer voor, en besluit niet meer bij het open haardvuur te blijven zitten na de maaltijd. Ze kijken maar even. Ik duik mijn huisje in, schrijf mijn blog, en duik onder 2 dikke dekens. Kan ik alvast een beetje wennen aan Nederland waar het blijkbaar ook herfstachtig aanvoelt.

En morgen. Dan vier ik mijn verjaardag. Met Els. En andere WEL gezellige mensen. Maar zonder mijn gezin, familie, en vriendjes en 'dinnetjes. Gek. Bijzonder. Maar ik heb geleerd dat je zelf de slingers op moet hangen, en laat ik DIE nou ook weer meegenomen hebben. Het komt wel goed !

Jaja, Tritriva

Om 5 uur hoorde ik een wekker, al was het niet die van mij. Er mocht namelijk een keer uitgeslapen worden tot een uur of half 8. Helaas leek mijn matras op een golvende zee, dus echt lekker slapen was niet aan de orde. Als ik mezelf vertel dat ik toevallig wel in Madagascar ben, spring ik toch blij mijn bed uit en ga in een uit de kluiten gewassen theehuis aan mijn ontbijt. 

Vandaag gaan we een “rondje kratermeer” wandelen, bij de Malagasy bekend als Tritriva. We rijden door een stadje, nemen een afslag en gaan onverhard verder. Dwars door de heuvelen is het flink stofhappen. Niet echt fijn als er 1 iemand een fikse verkoudheid heeft en de ander een opkomende keelpijn. Jolijn wijst naar een heuvel in de verte waar onze eindbestemming ligt. En hoe dichterbij we komen, hoe meer personen er zijn die ons hun koopwaar willen opdringen. Ze roepen door de ruiten van de bus, vragen onze naam, spreken ons aan in Engels en Frans. Zelfs de kleinsten doen er dapper aan mee en wij als toeristen vinden het behoorlijk vervelend worden.

We leggen stapvoets het laatste stuk bergopwaarts af, negeren alle koopwaar, stappen uit en Jolijn heeft een gids geselecteerd die het minst opdringerig was. Verstandige vrouw die Jolijn. Clara, een jonge vrouw neemt ons nog een klein stukje verder de berg op en wijst ons op een magische blauwgroen vulkanisch meer in de diepte. Omringd door naaldbomen en uit het water steken kleurige rotsen. WAT een plaatje. We gaan het meer rond en dat betekent flink afdalen over wat glijerige losse steentjes. Even opletten waar je de voeten neerzet dus. Het blauwe water naderen we steeds meer en het is uitzicht tussen de naaldbomen door is werkelijk betoverend. Els is helaas voor iedereen weer mopperend opgestaan, vind het erg waardeloos dat we weer een onvoorzien levensgevaarlijke wandeling gaan maken, en heeft ook dit nog NOOIT zo meegemaakt. Ze wil nooit meer met Matoke mee, we hadden ook gewoon van een afstandje van het meer kunnen genieten in plaats van de stenerige diepte in te hoeven, want dat doen andere touroperators vast ook. Er is tenslotte niemand op deze wandeling te bekennen, terwijl de parkeerplaats stampvol stond. Ondertussen loopt ze natuurlijk wel gewoon mee, en gaat nog even door met haar mopperkannonade. Als ik zeg dat ikzelf ook op moet passen met deze wandeling, krijgt ze er ineens weer moed in. Omgekeerde psychologie werkt !

We dalen af tot het water, raken het even aan omdat dat weer geluk brengt, en beginnen dan aan de klim naar boven. Baden, roeien met een plastic roeiboot, en met de zipline afdalen laten we aan ons voorbij gaan, al zijn het ook weer tekenen dat het toerisme hier toeneemt.De klim gaat gestaag omhoog, maar er is gelukkig genoeg schaduw. Ik geniet ervan (als ik Els even niet aan hoef te horen) en eenmaal boven is de stampvolle parkeerplaats leeg, en zijn alle verkopers van stenen en mandjes vertrokken.

We rijden stapvoets de berg af en gaan richting een tweede meer. Dat is een stuk groter, wat mij betreft ook minder mooi gelegen, maar er is een ontzettende rits aan bouwvallige winkeltjes met toeristisch geneuzel. Van mij hoeft het niet, maar er zijn “steentjes” te vinden, en daar wordt Els blij van omdat ze ze kan verwerken in sieraden. We maken er dus een stop, worden meteen weer belaagd door mensen die graag willen dat je in hun winkeltje komt kijken. Ik haak af, en draai mijn rug naar de winkeltjes en staar over het water. Veel water, een afgebrokkeld terras, wat stoffige bankjes, kleedhokjes, een trap naar een soort van duikplank maar dan zonder deduikplank zelf, een waterfiets en uitzicht op bruine heuvelen. Ik had het snel gezien, evenals Rosalinda en Mario. Met zijn drietjes hebben we de tijd wat roddelend volgemaakt, starend over het water.

De volgende stop was bij een lokaal stoffig stinkend dorp waar een machtige kathedraal stond. Het contrast kon wat mij betreft niet groter zijn. Ik gooide even een shirt over de blote schouders, en heb genoten van de koelte, de rust en het glas in lood, en het met plakband aan elkaar geplakte schilderij van Jezus.


 Daarna terug naar buiten. Even een stukje wandelend door het dorp. Daar trokken wij als Europeanen met onze witte lijven veel bekijks. Lachende mensen, starend naar ons. Maar andersom hebben ook wij onze ogen uitgekeken. WAT een viezigheid, wat een stof, wat een drukte. De kindertjes wilden weer op de foto en poseerden gewillig, de houtwerkplaats is gewoon op straat, net als alle koopwaar, en de volgepropte bussen … je blijft staren. Het gewone leven. He WAT een verschil met de keurig nette Hollandse structuur. 

Een laatste stop was in de stad Antsirabe, om even te tanken en een milkshake bij de bakker te scoren. De fut is uit de groep. Dat gehobbel maakt suf en slaperig, mijn blote voeten zijn vies van het stof en ik snak naar een doesj. Die doesj is Afrikaans. Een dun straaltje water met weinig kracht, maar je wordt er gelukkig gewoon schoon van. Morgenvroeg hobbelen we verder, maar eerst nog een Malagasy maaltijd. Gisteravond was de maaltijd redelijk geniaal. Vooraf een mosterdsoep met aardappel, prei en mosterd. Volgens de eigenaresse een recept van AH, en dat vond Els natuurlijk weer niet kunnen. Veel te Hollands. Lekker belangrijk, het was zalig ! Het hoofdmaal was met zebu-stoofvlees, varkensvlees met wier, en een enorme bak rijst. Eens kijken of het vandaag weer zo genieten word. En dan …. bijtijds de mand in. Ik gok namelijk zomaar dat er niet uitgeslapen kan worden.

Naar Antsirabe / residence Madalief

Nog maar eens gapend de bus in voor een lange doorreisdag. Tijd genoeg dus om landelijk Madagascar in me op te nemen. Er is zoveel te zien. Het landschap zag ik ook nu weer veranderen. Kronkelend de berg op, langzaam het duizend tinten groene regenwoud uit, terug naar de hoofdweg. 

Daar vinden we de eindeloze bruinige heuvels met rijstterrassen van bruin klei tot groene grassen. In elk vergezicht zien we ook wel rookpluimen van de kleine aangestoken bos/veldbranden. De potholes in de weg werden vakkundig ontwijkt, en de vrachtwagens en de lokale volgepropte en hoogbeladen busjes werden ingehaald. Ik spot zelfs een busje van een stukadoorbedrijf in Nederland. Die heeft een aardig stukkie moeten tuffen. :-) Zware beladen karren worden door meerdere personen met blote voetjes op het hete asfalt bergopwaarts geduwd. Zwaaien doen we ondertussen automatisch als je de handjes de lucht in ziet gaan van al die blije kindertjes aan de kant van de weg, en je ZIET ze lachen als er teruggezwaaid word. Zo leuk. En als er dan ook nog even wordt gestopt, om een foto van de prachtige omgeving te maken, komen uit alle hoeken en gaten kindertjes aangerend, en ook de grotere kinders komen te voorschijn met hun koopwaar. Vandaag scoren we een enorm zak pelpinda's, met een leeg blikje opgeschept uit een grote mand voor 45 cent. Het leven is hier hoe dan ook ontzettend goedkoop. Een colaatje kost je 60 cent en voor een goed sjiek diner ben je max 5 euro kwijt. Dat kan zelfs nog veel voordeliger, maar dan riskeer je dat je ziek op je bed komt te liggen. Een t-shirt van degelijke kwaliteit kost je 6 euro en voor een paar cent  heb je een zak vol tomaten, om maar wat te noemen.

Onderweg zien we openlucht tafelvoetbal en een poule-tafel staan. Kindertjes spelen met een fietsveld, of voetballen met hun vriendjes op blote voetjes op de harde klei, en er wordt een soort jeu de boule gespeeld met stenen. Ik zie verder iemand buiten de haartjes knippen van een ander, en op de markt liggen de kippen met vastgebonden pootjes in een mand te wachten tot ze gekocht worden. De bevolking loopt in wat viezige kleding, de gaten soms erin, soms ook maten te groot, maar de neus trots in de lucht.

De hooglanden waar we doorheen rijden zijn geweldig om te zien. De heuvels, de rotsen, de bomen. De rijstvelden, de vergezichten, de mensen, de dorpjes waarvan de huisjes allemaal richting het oosten gebouwd lijken te zijn. Elk plaatje is even mooi, maar de temperatuur is wel een stuk lager.Ik zeg al. Er is veel te zien. Maar met het monotone geluid van de bus, de muziek in mijn oren, en de zon op mijn gezicht, ben ik ook af en toe een stukje film kwijt. Tijdens deze rit zijn er nog wel een aantal stops. Natuurlijk om de lunch bij elkaar te sprokkelen in het dorp, en later om de lunch op een mooie plek te gaan nuttigen. Ook nemen we nog een kijken bij een mannetje die hout bewerkt tot mooie dingen. Hij zit in een klein schuurtje met een kleine werktafel vol restjes hout en laat zien wat hij kan. Een aandoenlijk gezicht. Hij figuurzaagt een hartje  en legt het in, in een ander stukje hout. Het wordt gelijmd en geschaafd en geschuurd, en hij doneert het met zijn liefste snuitje aan Jolijn en zegt dat het geluk brengt. Dat kan ze wel gebruiken want ze is niet fit en snotverkouden. Na de uitleg maken we een rondje in de overvolle winkel, en gaan we daarna even een slok drinken in het “hotel van de stad”. Daar zitten 2 mannetjes muziek te maken. Trommelend, hard en zo vals als de kat van de buren, maar wel vol overgave. Ik vind het behoorlijk komisch.

Onze eindbestemming, Residence Madalief, wordt om 17 uur bereikt. Twee huppelige hondjes Pluto en Florus, komen ons verwelkomen. De plek ligt een eindje weg van de hoofdweg. Het is een groot terrein en een Nederlandse dame Remie komt ons vertellen over het project. Er worden via deze residence kindertjes geholpen. Qua opvang, qua voeding, qua opleiding en begeleiding. Een mooi project wat nog altijd groeiende is. Er is 14 jaar geleden met de opvang begonnen voor 5 kindertjes, en momenteel zijn het er ontzettend veel meer ! Het loopt fantastisch, het zorgt voor werkgelegenheid en kansen voor de kinderen, en dat is natuurlijk een goede zaak !Ik krijg kamer 9 (en denk even aan mijn vader) en duik op mijn buitenbankje om in alle rust mijn blog te schrijven. De hondjes huppelen om me heen, en samen genieten we van de laatste uren van weer een mooie dag. Een dag waarin ik met beide beentjes op de grond word gezet. Een dag genieten van de prachtige omgeving, maar ook een lesje nederigheid. Wij als rijkelui uit Europa kunnen hier nog wat leren.

PS: foto's probeer ik later. internet werkt slecht mee.

Ladies and gentleman ... we've got him !!!

Half zes stond ik weer naast mijn mand omdat er een vroege regenwoud-ontdekkingstocht op het dagprogramma staat. De bus brengt ons een stukje bergopwaarts waar de wandeling ook start, en we zijn niet de enigen die om half 8 al startklaar zijn. De parkeerplaats staat stampvol bussen toeristen, en alle gidsen staan klaar voor begeleiding en uitleg. Wij hebben onze eigen gids, en eigen spotter. Dezelfde mannen die gisteravond een avondwandeling begeleid hebben en ze blijken van wanten te weten. Ik ben benieuwd.

We dalen via een geplaveid pad het regenwoud in. Regenen doet het gelukkig niet, en heiig en benauwd is het ook al niet. De temperatuur is prima om in de schaduw rond te kijken. Ik meld dat ik graag de girafkever zou willen zien, en de gids verteld me dat dat wel eens moeilijk zou kunnen zijn. Toch wijst hij al snel op een blad in de hoogte waar ronde gaatjes in zitten. Dat komt volgens hem van de girafkever. Mooi, we zijn ze NU al op het spoor ! Maar de kever zelf is helaas nergens te bekennen. Wel prachtig grote pluizige bloem, enorme bananenbladeren en bossen met hoge bomen vol lianen. Na de geplaveide afdaling steken we een grote brug over met onder ons een prachtig stuk water en rotsen. 

De gids vraagt ineens mijn camera, en ik geef um wat overrompeld af. Daarna zie ik hem naar me gebaren als hij op de brug staat. Er staan meer mensen op een klutje, ik loop erheen en ik doe een vreugdedansje want daar issie !!! Mijn held, de girafkever ! Op de reling van de brug, lekker van wat water te lebberen. Wat issie ontzettend leuk. Ik krijg mijn camera terug en zie dat de gids ergens in een boom OOK kevertjes zag zitten. Eerder nog dan die ene op de brugleuning. Ongekend dat ie de beestjes op het blad ontdekt heeft, want ze zitten aardig ver weg ! Dat belooft nog wat.

De lemuren laten zich hier de gehele dag helaas nauwelijks zien, maar wel worden we verrast met andere wonderen der natuur. Zo krijgen we 5 minuten om in een struik te zoeken naar “een beestje”. Daarna wordt ons zoekgebied verkleind … zonder resultaat. Daarna word een bladgekko aangewezen, en serieus, NOG weet ik kop en staart niet te onderscheiden. Als de gids mijn camera weer overneemt, weet hij een prachtig plaatje te schieten. WAT een geweldig beest !! Hij heeft een beetje een drakenkop, en is een centimeter of 8. En wat is hij goed verstopt.

We wijken nog even af van het hoofdpad, dwars tegen de berg op. Over boomstronken, droge bladeren, vasthoudend aan bamboe en lianen, want er is een lemuur gespot. De kortste weg moet genomen en dat is pittig klimmen. Het resulteert in een samengeklonterde groep mensen middenin de rimboe die met zijn allen naar de boomtoppen staren. Als het zo moet, ben ik liever even geen toerist. Ik schiet een plaatje van de pottekijkers, en wacht tot we door gaan naar het rustiger werk.

Onze gids is een wonderlijke kerel. Hij weet iedereen gelukkig te maken door camera's “in te pikken” en fabelachtige plaatjes te schieten. Met elke camera kan hij omgaan, en voor iedereen heeft hij goede tips om hier foto's te maken. Hij communiceert met verschillende vogels en weet ze als het ware te lokken. Met zijn allen zijn we diep onder de indruk. een topvent ! 

We vinden piepkleine orchideetjes, een vreemde kameleon, kleurige en minder kleurige vogels die prachtig zingen, en wat ik ook fantastisch vond was een wandelend blad. Piepklein aan de achterzijde van een groen blad gespot. Ik houd er zo van.

Urenlang lopen we over gebaande paden, maar ook dwars door de rimboe. Na een uur of 5 zijn we moe, voldaan, tevreden en hongerig. Tijd om de heuvelen huiswaarts weer te trotseren. We bedanken de gids, gooien er een mooie fooi tegenaan, en gaan naar onze thuisbasis. Er moet echt gegeten worden.

Na het omeletje, en een korte babbel met het thuisfront ga ik me opfrissen en aan de bak met mijn blog. Hopend dat het vandaag beter lukt om eea te plaatsen. En de mand zal vast weer bijtijds opgezocht worden, want ook morgen vertrekken we weer vroeg voor een lange reisdag. Ik geloof dat ik toch een klein beetje spijt heb dat ik de strandvakantie er niet achteraan heb geplakt. Zucht !

op naar de sjunchul

een relatief korte doorreis-dag staat voor vandaag op de planning richting Ranomafana, de jungle van Madagascar. Ook dit keer weer met de nodige tussenstops, en de eerste was al vrij snel bij een plaats waar papier geschept werd, en vervolgens met verse bloemen werd het ingelegd. Het proces werd van begin tot eind uitgelegd en wat mij vooral bijbleef was de monotoon “trommelende dame” die duidelijk geen plezier in haar werkdag had. 

Na de rondleiding werden we het winkeltje ingeloodst (het is ook overal hetzelfde). Jolijn had ondertussen een wifi-code ontfutselt en dus was het mogelijk een paar minuten met het thuisfront te communiceren en mail/fb te checken. Daar maakten we allen gretig gebruik van. Leve de moderne tijd ?!

Onderweg naar de tweede stop valt het me op dat de huisjes ondertussen veranderd zijn van rieten huisjes, naar huisjes van klei, naar huisjes van steen en NU hebben de huisjes zelfs een verdieping (of twee) boven elkaar. Het blijft een stoffig gebeuren, dat wel. Ook komen we steeds meer rijstvelden tegen. Velen staan droog, anderen worden bewerkt door mannen en vrouwen. De omliggende heuvels blijven kaal. Vreemd om te horen dat Madagascar voorheen alleen maar uit bos bestond, maar dat het allemaal gekapt en platgebrand is zodat Malagasy in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Een slechte zaak ! 

Het straatbeeld blijf armoedig. De kleine echt wel onhygienisch stinkende dorpjes en stadjes met hun piepkleine vieze winkeltjes, de boerenkarren, de fietsen met vastgebonden levende varkens op de bagagedrager, de eeuwig blij zwaaiende kindertjes, de kudde zebu's die op straat worden gehoed door kinderen. Het maakt indruk.

Een tweede stop is bij een zijdespinnerij. Ook nu krijgen we weer les als een stel schoonkindertjes. Een dame met 3 tanden in kleurige kledij liet de zijderups zien. Daarna volgde de uitleg over de coconnetjes, tot het koken, drogen, met natuurlijk producten kleuren (met bietjes bijvoorbeeld) en met de hand (!!!) spinnen. Daarna werden er kleden en sjaals van geweven. Ik heb mezelf een sjaal kado gedaan waar meer dan 2 weken aan gewerkt is. Kosten 22,50 euro. Dat maakt het een dagloon van 1euro60. Een kapitaal voor de Malagassy, een peuleschil voor mij, en ik ben blij dat ik even meehelp aan het levensonderhoud van deze mensen.

We wijken uit van de hoofdweg en nemen een afslag over de bergrug. Met de gescoorde boodschapjes gaan we lunchen op een picknickplaats midden in de rimboe. Er is een vergane speeltuin met een speelhuisje op palen, een vijver met lelies, een houten glijbaan waar je je billen aan openhaalt en om ons heen zijn enkel bomen bomen bomen bomen. WAT een verschil met het Madagascar wat we tot nu toe gespot hebben.

We genieten van vis, komkommer, kaas, stokbrood en ander lekkers, en het afval gaat in 2 tasjes die fungeren als onze prullebak. Als Els haar eigen tasje met “speciale voedsel” kwijt is, blijkt dat er niet 2 afvaltasjes waren, maar 1 !! het andere tasje bleek van Els. En bovenop haar brillenkoker, haar volkorencrackertjes, een appel en haar stukje kaas, was ons afval gestort, waaronder een leeg blik sardientjes. Gevolg : een appel sardientjessmaak, een stuk kaas met sardientjessmaak, en cracker met sardientjessmaak, en als ze haar bril draagt, zal ze vermoedelijk sardientjes ruiken ! Misverstandje heb je zo, en we hebben er ontzettend om moeten lachen, al denk ik dat Els er nog wel een keer op terugkomt.

We hoeven nog maar een klein stukje te rijden over de bochtige weg, waar je niet verder kunt kijken dan een volgende bocht, omdat je omgeven bent door groen. Toch word er NOG een stop gemaakt. Bij een grote waterval die een behoorlijk eind de diepte in buldert, en aan de andere kant van de weg horen we Henry kwaken (henry is een van de chauffeurs). Hij communiceert met de kikkers in de rimboe, en waarachtig, ze praten terug !! 

De kikkers zijn best lelijk en zitten tegen de druppelende bergwand verstopt tussen het groen. Ook worden we gewezen op een piepkleine beige kameleon, zo groot als een halve pink. Van de grote zwarte spinnen word ik niet zo blij, maar de kleine paarse en roze orchideetjes kleuren de boel mooi op.De enige stop die nu nog volgt is ons eindstation. In het dorp ligt tegen de bergrug een werkelijk keurige complexje met wat sjieke woninkjes. De kamer is schoon, netjes, sjiek en het mooiste waar we tot noch toe verbleven hebben. 

Ook heb ik een wifi-code in handen, en ik hoop ZO ontzettend dat het me gaat lukken de blogs te plaatsen.Ik ga chillend op mijn grote bed zitten, en ga aan de slag met de blog. De avondwandeling sla ik over, want ik heb een blogmissie. Avondwandelingen heb ik in ZuidAfrika gedaan en dat viel doorgaans tegen. Veel speuren, weinig zien, en foto's maken in het donker lukt ook niet. Daarbij word er gezocht met alle andere toeristen en langs de bochtige hoofdweg. Nee hoor, ik ga proberen de blog te plaatsen, en kletsen met mijn thuisfront. Ze worden gemist ! Het blijkt niet eenvoudig. De verbinding is ook nu weer waardeloos en geduld wordt beproefd. Ik kies ervoor weinig foto's te uploaden ... dat scheelt nauwelijks, maar het teken van leven en een idee van mijn avontuur wordt vast op prijs gesteld !!