cootjuh.reismee.nl

naar Andringitra

Een doorreisdag richting het Andringitra gebergte zorgt ervoor dat de wekker weer op een belachelijk tijdstip gezet moet worden. Om half 8 rijd de bus noordwaarts langs rotsen van het Isalopark. De natuur is vlak, grassig en weinig spannend. Ik zet de muziek van mijn ipod aan om het vrachtwagengeluid van onze bus te reduceren. Af en toe dommel ik wat en gaan mijn gedachten naar Snor. Ik ben ZO blij dat ik deze reis mag en kan maken, en vind het tegelijk nog altijd jammer dat ik Snor niet bij me heb om het te delen. Dat internet het af liet weten qua foto's plaatsen is helemaal waardeloos, omdat dat mijn momentje is om mijn geluk met hem te delen. Ik sta er maar niet te lang bij stil, en kijk uit mijn raampje. Al is de natuur niet zo spannend, er is toch genoeg bijzonder te zien.

Wat te denken van de dode kippen die samengebonden achterop een fiets vervoerd worden. Of de wasplaats bij een rivier waar we even stoppen. Het schone wasgoed ligt in de struiken, en soms op het smoezelige zand te drogen, en kinderen spelen in het water. De tieners gooien er salto's in het zand tegenaan, en de nieuwsgierige kids en vrouwen die hun koopwaar aan ons kwijt willen, staan met een zucht en een scheet om ons heen. Jolijn steekt ver boven de kindertjes uit. De kindertjes giechelen om de witte benen van Rosalinda, en ik bekijk alles van een afstandje. Jolijn koopt voor 6 cent een zoete aardappel en we rijden verder. 

Een kudde zebu's verspert onze weg. Ze zijn op weg naar de woensdagmarkt en het is nog een enorme tippel daarheen. De hoeders lopen op hun blote voeten op het hete asfalt alsof het helemaal niet warm is. De zebu's krijgen wat meppen zodat we rustig kunnen passeren.We stoppen nog even in een dorp om wat brood, tomaten en komkommers te kopen voor een salade. Er is veel bedrijvigheid, het stinkt naar niet nader te definieren stink en een oude man maakt kusgeluidjes naar me en wrijft over zijn boezem. Ouwe snoeperd ! De hele straat is vol met tuktuks, kleine winkeltjes met oude kleding (het doet me aan het kleedjesfestijn op Koningsdag denken), de slager doet zijn werk, er zijn pinda's en rijst, bankstellen kom ik ook tegen en ik vraag me af of ze hier wel iets verdienen aan spullen die ik aanzie voor "troep".

We nemen onze lunch mee en rijden naar een plek waar je lekker in de schaduw onder de bomen zit. Je betaalt er wel 1e50 voor, maar dan krijg je wel een fris kleedje op je tafel en nog koffie en thee ook. Je mag wel je eigen meegebrachte eten opeten. Er zijn 3 tafeltjes gedekt maar Els is in haar eentje aan een tafeltje zonder kleedje gaan zitten. Ik ben maar bij haar gaan zitten in het kader van alleen is maar alleen, en er ontstaat al snel een ongemakkelijk gesprek. Els wil niet van onze tomaten en komkommer eten, want “dat mag niet van ons”. Ze moet voor zichzelf zorgen en dat is bij Kras wel anders. Ze moet haar eigen eten betalen, want ons eten mag ze niet. Dit heeft ze nog nooit meegemaakt tijdens een reis. De aankopen die we als groep gedaan hebben (denk aan bestek en plastic bordjes) zijn OOK gewoon voor Els beschikbaar, maar Els houd zich vast aan het idee dat ze ook DAAR niet aan mag komen en voelt zich apart gezet. Ook vind ze dat we haar negeren en haar niet aankijken als ze praat. WE zijn allemaal even duidelijk, geduldig en vriendelijk, maar Els zit in de slachtofferrol. Jolijn spreekt Els streng doch rechtvaardig toe en vraagt vriendelijk of ze tomaat en komkommer mag. Dat mag ze natuurlijk wel, maar ze luistert niet en moppert vanzelfsprekend gewoon door. Jolijn zet alle suikerloze hapjes, en het bestek en de servetjes voor de neus van Els en laat haar in haar sop gaarkoken. Tegen mij moppert ze nog lustig verder …. ik laat haar begaan, want mijn geduld raakt ook een beetje op. We maken nog wat foto's van de kindertjes uit het dorp, toileteren in een klein stinkend hok met een gat in de grond (ademen door je mond is een must om vooral niet te bezwijken), en vertrekken weer verder met onze reis.

De middag vordert al aardig en de laatste stop voor het eindpunt wordt gemaakt bij het gebergte. Het zonnetje is al aardig gezakt en het licht op de bergen heeft iets magisch. Rotsige bergen, de kleuren, het bos. Fijn om hier even te stoppen en op deze beschermde plek ringstaartmaki's te gaan zoeken. We moeten stevige schoenen aan, vanwege de rotsige omgeving. Jolijn had dat gisteravond al kenbaar gemaakt, maar Els had dit gemist. En dus moest zij als enige haar koffer openen en zoeken naar haar wandelschoenen. Ik hoef niet te vertellen dat het gemopper nog wel even aanhield. 

Nog geen 20 meter van de parkeerplaats, zit een grote groep lemuren. Volwassen dieren met een jong en zelfs 1 met 2 jonkies ! Ze zijn zo fluffie om te zien, en als we heel stilletjes op de picknickplek gaan zitten met zijn allen voelen ze zich veilig genoeg om lekker om ons heen te zijn. Sommigen spelen model, anderen chillen op een tak, spelen wat, of zitten lui op hun kont naar ONS te kijken.Els is nog altijd op de moppermodus. Dat ze er geen zin meer in heeft, naar huis wil, haar overleden man mist, de bus gaat nemen naar Tana en daar een terugvlucht boekt. Het is wel duidelijk. Negatieve aandacht is ook aandacht. De ringstaartmaki's weten haar voor nu af te leiden en ze schiet lekker veel foto's, waar we allemaal van mogen meegenieten. 

We lopen wat door het bos, komen een enorme kameleon tegen die gevoerd wordt door een van de gidsen. Een actie-foto maken lukt me helaas niet, maar het is wel geweldig om te zien.De maki's zijn richting een moerassige plek getrokken om gezamelijk wat te drinken. Het uitzicht is weer formidabel en de maki's zijn een feestje om te zien. Langzaam gaat de wandeling bergopwaarts richting een uitkijkpunt op de rotsen. Er wordt gewaarschuwd dat je geen wiebelknietjes moet hebben. Mooi …. ik kijk wel ff hoever ik kom. De grote losse rotsen zijn groot en stabiel, maar wel aardig steil. Ik stel me zo voor dat het bovenop de grootste rots nog wat harder waait als waar ik uiteindelijk beland, en besluit dat ik het wel prima vind zo. Els WAS al teruggegaan, Mario en Rosalinda beklimmen de rots en Jolijn en ik blijven achter.  We genieten van het geweldige uitzicht, en praten wat over hoe bijzonder het hier is.

Vier van onze groep van vijf vertrekken met een gelukkig gevoel over deze mooie dag en eindigen bij onze nieuwe slaapplek. Daar zijn 3 single kamers beschikbaar, en of we maar even willen kiezen wie welke kamer wenst. Dilemma nummer zoveel. We laten Els kiezen, en die wil in kamer A, want die heeft een geweldig uitzicht. Als later blijkt dat er op die kamer afwijkende acties gelden voor het doesjgebruik, wil ze toch ook de andere kamers even zien. Kamer B en Kamer C zijn ook tof, zeker omdat daar niet gewacht hoeft te worden om te doesjen. Het wordt gedraai en gedoe, en ze is al zo lastig vind ze zelf, en dus blijft ze toch maar in kamer A. ZUCHT !Ik duik snel mijn kamer in, en ga mijn blogje tikken. Even Els-loos. Jammerlijk genoeg is er nu helemaal geen internet en dat vind ik ECHT ENORM balen. Ik wil ZO graag delen waar ik van geniet ! Helaas helaas. Dan maar voorbereidend werk en de blog schrijven en foto's uitzoeken. Het zijn er weer veel dit keer. Vanavond krijgen we een informatief praatje over de op handen zijn hiking van morgen. Al zijn mijn benen nog moe van gisteren, en zijn mijn schouders nog pijnlijk van de zware rugzak van gisteren, ik ben reuze benieuwd naar de rest van deze omgeving !


Reacties

Reacties

Bie

Heerlijk zo! Hopelijk ziet Els binnenkort eindelijk ook de schoonheid van alles.... Ik wens jullie iets minder gezeur toe de rest van de reis.
Zal ik anders met haar komen ruilen.... Dankbaarheid zou een beetje op z'n plaats zijn. xxx

Jolanda

Aaaaaahhhh...ELS!! Pfff wat jammer dat je zo'n klaagmuur mee hebt deze vakantie. Ze doet me denken aan Gerda!!
Wat een mooi verhaal weer Co en ik geniet nog meer van je mooie foto's. Thanx!!!

Snor

Het wordt vast een lange reis voor Els, ik hoop dat je er een beetje kan negeren en vooral zelf geniet van de omgeving! Gelukkig heb je weer je verhaal kunnen plaatsen zodat ik toch ook een beetje met je meereist! Ga zo door stoere meid!

mammaja

Zó fijn, dat je er weer bent. Iedereen miste je. Kan je trots op zijn. Dikke kus

Tineke

Els moet even geparkeerd worden. Lekker genieten. Het is volgens mjj te mooi daar.

XXX

vader Jan

Els is toch wel heel apart.
Weinig blijdschap in haar hart.
Maar laat dat jouw pret niet drukken.
Jouw vakantie die moet lukken.

Ellebel

Tja de Els-types, je komt ze overal tegen....
Geniet dubbelop van je Els-loze tijd, compenseer je weer een beetje ;-)

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!