cootjuh.reismee.nl

Going up up up

Gisteravond is er een keuzemenu voorgelegd over de invulling van deze dag, en alle reizigers hadden een andere wandelwens. De Belgen wilden de dierenspot wandeling doen, ik wilde graag de  bergwandeling doen gericht op natuur, en Els …. tja …. Els wilde niks, want het was natuurlijk allemaal veel te gevaarlijk. Ze was oud en slecht ingelicht over de reis, en heeft niet voorzien dat er gewandeld zou moeten worden in dit berggebied. Eeeeh, okee ?!! Gek genoeg kwam er na 3 kwartier toch een oplossing. Jolijn en Els gingen mij uitzwaaien en lekker lunchen naast het zwembad terwijl ik de bergen in zou gaan. De Belgen trokken hun eigen plan. Prima dus. Wel moest er weer bijtijds een vroeg ontbijt ingeschoven worden. Ik ben er nog altijd niet van, maar deze werkvakantie bestaat nou eenmaal uit vele vroege ontbijtjes en dus heb ik een “reddingspakket” in mijn rugzak gemikt met het nodige krachtvoer.

In een jeep met een “chesterfield matras” aan de binnenzijde van het dak om je hoofd niet te bezeren, vertrokken we naar ons startpunt, op een uurtje rijden. Een half uur over asfalt, en nog 20 kilometer stuiterend over een onverhard pad. We maakten nog even een kleine stop in een klein dorpje, waar natuurlijk meteen alle kindertjes weer om ons heen verzamelden. Veel zwaaien alsof ik Maxima zelf ben, samen huppelen met 1 van de meisjes werd ook hard lachend goedgekeurd. We werden door onze gids op een kerkdienst gewezen. We mochten even spieken en foto's maken en het eenvoudige kerkje bleek afgeladen vol. Tijdens de dienst gingen alle kerkgangers staan en werd er een lied gezongen. Het volume, de ambiance, het swingende geheel. Els en ik kregen kippenvel op de armen, en de tranen schoten in mijn ogen. Gekke gewaarwording voor mij als ongelovige. De gids vond me maar een aparte, want hij moest erg om mijn tranen lachen. Maar oh oh oh wat was dit een bijzonder moment !

Na dit bezoek nog even een stukje hobbelen in de jeep, langs de hefboom en daar lag ie dan : de pic kameleon met zijn hoogte van 1530 meter, met als top, je raad het al, de kop van een kameleon. Gelegen in een licht heuvelachtig gebied met wat rijstvelden, tussen vele andere bergpieken. Ik zou 700 meter moeten klimmen in de verzengende hitte. Ik weet hoe goed ik de bergen op klim (NOT) en heb vol goede moed de rugzak op de rug gemikt. Met 2 liter water in mijn rugzak, en nog 1,5 liter extra water bij de gids, zijn we bergopwaarts gegaan. drie ... uuur .... lang. Van streepje schaduw naar schaduw, gestaag omhoog. Klimmen op het heetst van de dag is niet eenvoudig. Gelukkig is mijn gids erg relaxt en goedlachs. Als ik brul voor een pauze, wacht hij geduldig tot ik er weer klaar voor ben. Omdat ik vandaag toch wat last heb van mijn darmen en me niet echt topfit voel, ben ik een beetje bang dat ik deze klim helemaal niet ga halen. Ik rust even languit en ongemakkelijk uit op een rots, wacht tot het water op mijn lijf is opgedroogd, eet voorzichtig wat van mijn krachtvoer en ga door tot een volgend stukje schaduw.

Het stijgingspercentage is behoorlijk, maar het uitzicht wordt ook in rap tempo prachtiger. Er moeten grote stappen gemaakt worden over stenen en uitgehakte treden in klei, en vraag me af waarom ik dit eigenlijk doe. Ik kijk het brok kameleon op de top nog eens aan, en pak toch weer door. Het gaat niet snel, maar ik moet en ik wil en ik zal het halen. Volgens de gids word de afdaling straks een stuk eenvoudiger. Maar toch …. eerst moet die top nog gehaald.

En dus …. schaduw naar schaduw, stap voor stap, duimend voor af en toe een zuchtje hete wind. Mijn petje is kleddernat aan de binnenzijde en de zonnebril zakt van armoe omlaag van mijn neus. Waarom, waarom, waarom doe ik dit ? Ik kijk om me heen, en weet waarom …. omhoog moet ik !! Het laatste stukje is smal en bij vlagen wat spannend. De afgrond naast me negeer ik zoveel mogelijk, en ik klim gestaag dichter naar de top. Langs richeltjes, over stenen, en met de nodige wind om je oren beland ik zomaar op de rug van de kameleon. Ik zie wat mensen op het uiterste puntje (en dus de kop van de kameleon) zitten, waar je enkel beland met handen en voetenwerk, en ik besluit meteen dat het wel prima is zo. Ik ben er ! En wat IS het mooi !!

Ik plof neer op de rug, gooi de rugzak af en kijk met verbazing in de diepte waar ik vandaan kom. Voor en achter me zijn bergruggen. In mijn linkerooghoek zie ik een groene glooiende deken. En ik zit op een rotspartij een broodje zebu te eten. Grijnzend. Gelukkig. Trots. Daar zit je dan. Middenin Madagascar. In de stilte, bovenop een berg. Als toetje haalt de gids een verse ananas uit zijn tas. Ik lach me een breuk. Een ananas ?!! Op een berg ?!!! Op een bordje ?!! met een vork ?!! Gekkigheid !! Maar oh wat smaakt dat heerlijk.

 

Er zitten wat hagedisjes die ons in de gaten houden en achter een restantje ananas aanrennen. We houden hier een heerlijke lange pauze. Bijkomen en genieten. Daarna moet de afdaling beginnen. Eerst weer langs de linke riggeltjes en daarna word het gelukkig iets eenvoudiger. Over klei-ige treden, en door gelijkmatig dalende paden door het grasland, nog altijd met uitzicht op de groene deken. Vele rode termietenheuvels lopen we voorbij, en na het eenvoudig stuk dalen, moeten er toch weer zo af en toe wat grotere stappen over stenen genomen worden. Ik ben ondertussen aardig moe aan het worden. Veel schaduw is er helaas bij de afdaling niet te vinden, en de waterval op mijn rug stroomt aardig door. Gek genoeg heeft mijn gids nog geen zweetdruppel laten zien, terwijl hij gekleed is in lange broek en een synthetisch t-shirt met daaronder een shirt met lange mouwen. Ik snap er geen bal van, en mijn gids lacht om mijn drijfnatte hemd.

We komen langs een klein stroompje water, langs een miniatuur stukje rood/gele scheur in het landschap, we zwaaien naar wat zebu's, en tijdens het allerlaatste stukje in het bos gaat de telefoon van mijn gids. Of de helicopter ons al op moet komen halen. Grapjassen. Zwetend, stinkend, best moe, maar intens tevreden komen we na ruim 5 uur wandelen, klimmen en klauteren bij het eindpunt aan. Jolijn vangt me op, geeft me een kus, en is trots op me. En ik ben OOK trots op mij. Ik krijg een suikerbom in een glas cola, en daarna moet er weer 20 km onverhard verreden worden, plus het stuk naar huis. Daarna moet er gegeten worden. Al snel na het toetje haak ik af. Want ik wil luieren, slapen, liggen op bed en nagenieten. WAT een dag !

Reacties

Reacties

Schapekind

Ooooh wat klinkt dat als een enorm mooie route zeg. En wat een geweldig mooie groene deken als resultaat.. geniet momentje! Ovigens is die Els best een slimmerd met der Kras.. wist je dat daar best leuke reisleiders werken? Hehe. Nee gekheid. Geniet lekker van die enorme natuur en de bergen Co.. je hebt het zó enorm verdient! Xx

Bie

☆♡☆♡☆
Zo moeten de dagen zijn! Gesloopt 's avonds in je kuikebakkie!

Jolanda

Ik word hier zooo gelukkig van, om jou zooo gelukkig te zien op de foto's. Ik krijg er tranen van in m'n ogen. (gelukstranen hè)

Snor

Je hebt er weer een superdag van gemaakt, die voel je vast morgen nog.....nou en!! Die heb je vast in de pocket zo'n mooie wandeling, goed gedaan hoor!

mammaja

ik zou al afgehaakt zijn, denk ik. Je bent echt een doorzettertje, maar dat wist ik eigenlijk al. Oetedaan!

Tineke

Wat een ervaring. Trots mag je zijn.

Trouwens, heeft Els nu de foto's gemaakt? (Hihi)

Marjolein

Lekker bezig Cootje!!!

vader Jan

De vakantie is toch om van de rust te genieten.
Waarom jezelf dan in het zweet lopen. WAAROM?
De horizon verschuift toch weer als jij daarheen ga lopen!
Dat maakt het juist zo fantastisch!!

Ellebel

Wat een belevenis hè Co? Het gaat zoveel verder dan "op de rug zitten"!!
Geniet nog lekker door :D

Emma

Wat een mooie plaatjes moeders!! Wordt er blij van :D

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!