cootjuh.reismee.nl

op naar de sjunchul

een relatief korte doorreis-dag staat voor vandaag op de planning richting Ranomafana, de jungle van Madagascar. Ook dit keer weer met de nodige tussenstops, en de eerste was al vrij snel bij een plaats waar papier geschept werd, en vervolgens met verse bloemen werd het ingelegd. Het proces werd van begin tot eind uitgelegd en wat mij vooral bijbleef was de monotoon “trommelende dame” die duidelijk geen plezier in haar werkdag had. 

Na de rondleiding werden we het winkeltje ingeloodst (het is ook overal hetzelfde). Jolijn had ondertussen een wifi-code ontfutselt en dus was het mogelijk een paar minuten met het thuisfront te communiceren en mail/fb te checken. Daar maakten we allen gretig gebruik van. Leve de moderne tijd ?!

Onderweg naar de tweede stop valt het me op dat de huisjes ondertussen veranderd zijn van rieten huisjes, naar huisjes van klei, naar huisjes van steen en NU hebben de huisjes zelfs een verdieping (of twee) boven elkaar. Het blijft een stoffig gebeuren, dat wel. Ook komen we steeds meer rijstvelden tegen. Velen staan droog, anderen worden bewerkt door mannen en vrouwen. De omliggende heuvels blijven kaal. Vreemd om te horen dat Madagascar voorheen alleen maar uit bos bestond, maar dat het allemaal gekapt en platgebrand is zodat Malagasy in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Een slechte zaak ! 

Het straatbeeld blijf armoedig. De kleine echt wel onhygienisch stinkende dorpjes en stadjes met hun piepkleine vieze winkeltjes, de boerenkarren, de fietsen met vastgebonden levende varkens op de bagagedrager, de eeuwig blij zwaaiende kindertjes, de kudde zebu's die op straat worden gehoed door kinderen. Het maakt indruk.

Een tweede stop is bij een zijdespinnerij. Ook nu krijgen we weer les als een stel schoonkindertjes. Een dame met 3 tanden in kleurige kledij liet de zijderups zien. Daarna volgde de uitleg over de coconnetjes, tot het koken, drogen, met natuurlijk producten kleuren (met bietjes bijvoorbeeld) en met de hand (!!!) spinnen. Daarna werden er kleden en sjaals van geweven. Ik heb mezelf een sjaal kado gedaan waar meer dan 2 weken aan gewerkt is. Kosten 22,50 euro. Dat maakt het een dagloon van 1euro60. Een kapitaal voor de Malagassy, een peuleschil voor mij, en ik ben blij dat ik even meehelp aan het levensonderhoud van deze mensen.

We wijken uit van de hoofdweg en nemen een afslag over de bergrug. Met de gescoorde boodschapjes gaan we lunchen op een picknickplaats midden in de rimboe. Er is een vergane speeltuin met een speelhuisje op palen, een vijver met lelies, een houten glijbaan waar je je billen aan openhaalt en om ons heen zijn enkel bomen bomen bomen bomen. WAT een verschil met het Madagascar wat we tot nu toe gespot hebben.

We genieten van vis, komkommer, kaas, stokbrood en ander lekkers, en het afval gaat in 2 tasjes die fungeren als onze prullebak. Als Els haar eigen tasje met “speciale voedsel” kwijt is, blijkt dat er niet 2 afvaltasjes waren, maar 1 !! het andere tasje bleek van Els. En bovenop haar brillenkoker, haar volkorencrackertjes, een appel en haar stukje kaas, was ons afval gestort, waaronder een leeg blik sardientjes. Gevolg : een appel sardientjessmaak, een stuk kaas met sardientjessmaak, en cracker met sardientjessmaak, en als ze haar bril draagt, zal ze vermoedelijk sardientjes ruiken ! Misverstandje heb je zo, en we hebben er ontzettend om moeten lachen, al denk ik dat Els er nog wel een keer op terugkomt.

We hoeven nog maar een klein stukje te rijden over de bochtige weg, waar je niet verder kunt kijken dan een volgende bocht, omdat je omgeven bent door groen. Toch word er NOG een stop gemaakt. Bij een grote waterval die een behoorlijk eind de diepte in buldert, en aan de andere kant van de weg horen we Henry kwaken (henry is een van de chauffeurs). Hij communiceert met de kikkers in de rimboe, en waarachtig, ze praten terug !! 

De kikkers zijn best lelijk en zitten tegen de druppelende bergwand verstopt tussen het groen. Ook worden we gewezen op een piepkleine beige kameleon, zo groot als een halve pink. Van de grote zwarte spinnen word ik niet zo blij, maar de kleine paarse en roze orchideetjes kleuren de boel mooi op.De enige stop die nu nog volgt is ons eindstation. In het dorp ligt tegen de bergrug een werkelijk keurige complexje met wat sjieke woninkjes. De kamer is schoon, netjes, sjiek en het mooiste waar we tot noch toe verbleven hebben. 

Ook heb ik een wifi-code in handen, en ik hoop ZO ontzettend dat het me gaat lukken de blogs te plaatsen.Ik ga chillend op mijn grote bed zitten, en ga aan de slag met de blog. De avondwandeling sla ik over, want ik heb een blogmissie. Avondwandelingen heb ik in ZuidAfrika gedaan en dat viel doorgaans tegen. Veel speuren, weinig zien, en foto's maken in het donker lukt ook niet. Daarbij word er gezocht met alle andere toeristen en langs de bochtige hoofdweg. Nee hoor, ik ga proberen de blog te plaatsen, en kletsen met mijn thuisfront. Ze worden gemist ! Het blijkt niet eenvoudig. De verbinding is ook nu weer waardeloos en geduld wordt beproefd. Ik kies ervoor weinig foto's te uploaden ... dat scheelt nauwelijks, maar het teken van leven en een idee van mijn avontuur wordt vast op prijs gesteld !!

Reacties

Reacties

Joke

Yeahhh je bent er weer!
Zonder plaatje maar dat geeft nix!
Niet Els toevoegen op Facebook he ;) dat mag pas na de vakantie haha.
Dikke knuffel xx

Snor

Ik heb weer heerlijk moeten lachen over je verhaal met de sardientjes. Het is jammer dat ik geen idee hebt wat je onderweg gezien hebt maar dat houden we vast nog tegoed. Have fun and see you tomorrow.

Ellebel

Plaatjes of niet, het is duidelijk dat jij geniet! Kussssss X

mammaja

Leuk, dat Els mee reist, dat is de vrolijke noot in je blog. Nog veel plezier. Liefs

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!