cootjuh.reismee.nl

Naar Antsirabe / residence Madalief

Nog maar eens gapend de bus in voor een lange doorreisdag. Tijd genoeg dus om landelijk Madagascar in me op te nemen. Er is zoveel te zien. Het landschap zag ik ook nu weer veranderen. Kronkelend de berg op, langzaam het duizend tinten groene regenwoud uit, terug naar de hoofdweg. 

Daar vinden we de eindeloze bruinige heuvels met rijstterrassen van bruin klei tot groene grassen. In elk vergezicht zien we ook wel rookpluimen van de kleine aangestoken bos/veldbranden. De potholes in de weg werden vakkundig ontwijkt, en de vrachtwagens en de lokale volgepropte en hoogbeladen busjes werden ingehaald. Ik spot zelfs een busje van een stukadoorbedrijf in Nederland. Die heeft een aardig stukkie moeten tuffen. :-) Zware beladen karren worden door meerdere personen met blote voetjes op het hete asfalt bergopwaarts geduwd. Zwaaien doen we ondertussen automatisch als je de handjes de lucht in ziet gaan van al die blije kindertjes aan de kant van de weg, en je ZIET ze lachen als er teruggezwaaid word. Zo leuk. En als er dan ook nog even wordt gestopt, om een foto van de prachtige omgeving te maken, komen uit alle hoeken en gaten kindertjes aangerend, en ook de grotere kinders komen te voorschijn met hun koopwaar. Vandaag scoren we een enorm zak pelpinda's, met een leeg blikje opgeschept uit een grote mand voor 45 cent. Het leven is hier hoe dan ook ontzettend goedkoop. Een colaatje kost je 60 cent en voor een goed sjiek diner ben je max 5 euro kwijt. Dat kan zelfs nog veel voordeliger, maar dan riskeer je dat je ziek op je bed komt te liggen. Een t-shirt van degelijke kwaliteit kost je 6 euro en voor een paar cent  heb je een zak vol tomaten, om maar wat te noemen.

Onderweg zien we openlucht tafelvoetbal en een poule-tafel staan. Kindertjes spelen met een fietsveld, of voetballen met hun vriendjes op blote voetjes op de harde klei, en er wordt een soort jeu de boule gespeeld met stenen. Ik zie verder iemand buiten de haartjes knippen van een ander, en op de markt liggen de kippen met vastgebonden pootjes in een mand te wachten tot ze gekocht worden. De bevolking loopt in wat viezige kleding, de gaten soms erin, soms ook maten te groot, maar de neus trots in de lucht.

De hooglanden waar we doorheen rijden zijn geweldig om te zien. De heuvels, de rotsen, de bomen. De rijstvelden, de vergezichten, de mensen, de dorpjes waarvan de huisjes allemaal richting het oosten gebouwd lijken te zijn. Elk plaatje is even mooi, maar de temperatuur is wel een stuk lager.Ik zeg al. Er is veel te zien. Maar met het monotone geluid van de bus, de muziek in mijn oren, en de zon op mijn gezicht, ben ik ook af en toe een stukje film kwijt. Tijdens deze rit zijn er nog wel een aantal stops. Natuurlijk om de lunch bij elkaar te sprokkelen in het dorp, en later om de lunch op een mooie plek te gaan nuttigen. Ook nemen we nog een kijken bij een mannetje die hout bewerkt tot mooie dingen. Hij zit in een klein schuurtje met een kleine werktafel vol restjes hout en laat zien wat hij kan. Een aandoenlijk gezicht. Hij figuurzaagt een hartje  en legt het in, in een ander stukje hout. Het wordt gelijmd en geschaafd en geschuurd, en hij doneert het met zijn liefste snuitje aan Jolijn en zegt dat het geluk brengt. Dat kan ze wel gebruiken want ze is niet fit en snotverkouden. Na de uitleg maken we een rondje in de overvolle winkel, en gaan we daarna even een slok drinken in het “hotel van de stad”. Daar zitten 2 mannetjes muziek te maken. Trommelend, hard en zo vals als de kat van de buren, maar wel vol overgave. Ik vind het behoorlijk komisch.

Onze eindbestemming, Residence Madalief, wordt om 17 uur bereikt. Twee huppelige hondjes Pluto en Florus, komen ons verwelkomen. De plek ligt een eindje weg van de hoofdweg. Het is een groot terrein en een Nederlandse dame Remie komt ons vertellen over het project. Er worden via deze residence kindertjes geholpen. Qua opvang, qua voeding, qua opleiding en begeleiding. Een mooi project wat nog altijd groeiende is. Er is 14 jaar geleden met de opvang begonnen voor 5 kindertjes, en momenteel zijn het er ontzettend veel meer ! Het loopt fantastisch, het zorgt voor werkgelegenheid en kansen voor de kinderen, en dat is natuurlijk een goede zaak !Ik krijg kamer 9 (en denk even aan mijn vader) en duik op mijn buitenbankje om in alle rust mijn blog te schrijven. De hondjes huppelen om me heen, en samen genieten we van de laatste uren van weer een mooie dag. Een dag waarin ik met beide beentjes op de grond word gezet. Een dag genieten van de prachtige omgeving, maar ook een lesje nederigheid. Wij als rijkelui uit Europa kunnen hier nog wat leren.

PS: foto's probeer ik later. internet werkt slecht mee.

Reacties

Reacties

Snor

Het was weer een zeer lange reis vandaag, zo zie je natuurlijk goed hoe de mensen daar leven. Dat geeft je zeker weleens te denken of je een volgende keer dat nieuwe bloesje moet scoren! Hahaha.

Marianne

Wat heerlijk dat ik dit mag volgen. X majo

Ellebel

Mooi hoor Co, ik zit op afstand lekker mee te genieten!

mammaja

Als je toch ziet (jij) of leest (wij) hoe de mensen daar moeten leven in armoede, dan voel ik me toch ontzettend bevoorrecht dat ik in ons mooie nederland woon. Maar je verhalen zijn prachtig. Dag meid, nog fijne dagen. Liefs

de Negen

Die arme mensen in Madagaskar komen bij mij zo vriendelijk over.
Dus: Tevreden zijn met weinig is mogelijk.
Tevreden zijn met veel is ONMOGELIJK.

Tineke

Elke keer geniet ik van jouw verhaal. Het schrijven van een boek? Denk daar eens over na!!!😘

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!